Yaklaşık beş yüz yıl önce Abdurrahman Erzincani adında bir zat, Erzincan yöresinden gelip Elbistan’ın Köprübaşı mahallesi, Hakkı Efendi sokağında bir eve yerleşmiştir.
Efsaneye göre, bir gün çobanlığını yaptığı ineklerden biri, sahibinin evine dönmez. İneğin sahibi olan yaşlı bir kadın, gelip Abdurrahman Erzincanî’ye kötü sözler söyler.
Söylenen kötü sözlere dayanamayan bu ulu kişi, inek sahibi kadınla birlikte ineği aramaya çıkar. Nihayet Battal Köprüsü civarında, ineği otlarken bulurlar. Abdurrahman Erzincanî, ineğe şöyle der:
—Ey hayvan! Neden evine dönmedin, senin yüzünden ben sahibinden kötü söz işitiyorum. İnek dile gelip cevap verir:
—Sahibim benim bütün sütümü alıyor, karnımdaki yavruma süt bırakmıyor.
Bu sözleri duyan ulu kişi, bölgeyi terk edip Darende’ye gider ve orada
ölür.
Mezarı, Darende (Balaban) Yeni Cami’nin bahçesindedir. Elbistan’daki evi, yöre halkı tarafından önemli yer ilân edilerek restore edilmiştir. Fakat zaman içerisinde varlığı unutulmuş, ziyaret edeni azalmıştır.