Engizisyon Nedir Kısaca Tarihi

Kendileri ve başkaları hakkında doğruyu söyleyeceklerine dair yemin etmeye zorlanan tanıkları kendisi doğrudan doğruya sorguya çeken bir yargıcın yürüttüğü soruşturma biçimindeki yargılama usulü.

Engizisyon Cezası

Engizisyoncu, bir bölgeye gelir gelmez, önce halkı toplayıp bir vaaz verir ve iki emirname yayımlardı. Bunlardan iman emirnamesi, bütün dindarları, dinsizleri ele vermekle zorunlu kılar, aksi hareket edenlerin aforozla cezalandırılacağını bildirirdi. Bağışlama emirnamesi ise, dinsizlere, din yoluna dönmek için on üç ile otuz gün arasında değişen bir süre tanıyordu.

Bir dinsiz, pişmanlık duyarsa, oruç, kutsal yerleri ziyaret, bir manastıra kapanma gibi cezalara çarptırılırdı. Pişmanlık duyduğunu belirtmeyen suçlunun cezası ise işkence ve yakılarak öldürülmekti. Engizisyon’un suçluya verdiği bu hüküm, bir törenle (İspanyolca antodefe) açıklanırdı.

Yukarıda da belirtildiği gibi Engizisyon mahkemelerinde cezalar çok değişikti: kırbaçlama, korkunç işkenceler, mallarına elkoyarak ömür boyu hapis veya mahkûmun, kiliseye bağlı olmayan yöneticilere, yani suçluya verilen yakılarak ölüm cezasını yerine getirmekle görevli prens veya krala teslim edilmesi.

XIII. yy. ortasında. Engizisyon korkunç bir silâh haline gelmişti: dinsizlik, büyücülük veya sihirle, dine saygısızlık veya zina ile suçlanan herkes, işkencenin bütün inceliklerini kullanan keşişlere teslim ediliyordu.
Başlangıçta bu durumdan çok ürken ve boyun eğen halk, XIV. yy.da bu şiddet hareketlerine karşı ayaklandı ve papa, Engizisyon kurulunun yetkilerini kısıtlamak zorunda kaldı.