Türk sanat müziğinde kullanılan Türk (ya da Doğu) kökenli başlıca sazlar şunlardır: Tambur; ney; kemençe; ud; kanun; kudüm.
Bunlara, XVIII. yy’da sinekeman (daha sonra keman), XIX. yy’da klarnet ve viyolonsel gibi Batı sazları da eklenmiştir. Telli ve mızrapla çalman bir saz olan tambur, adeta Türk müziğinin simgesidir; halk müziğindeki bağlamanın gelişmiş biçimi olduğu ileri sürülür. Önceleri daha çok Mevlevi müziğinde görülen ney adlı üflemeli saz, XIX. yy’dan sonra dindışı müziğin de başlıca öğelerinden biri olmuştur.
XIX. yy’a kadar ilkel bir yapısı olan kemençe, güzel sesiyle dikkati çekerek geliştirilmiş ve incesaz adı verilen Türk sanat müziği orkestrasında en değerli yeri almıştır. Bu sazı geliştirme çalışmaları, günümüzde de sürdürülmektedir. Usul vurmakta kullanılan kudümün, öteki ritm sazları arasında her zaman seçkin bir yeri olmuştur. XIX. yy. sonlarına kadar pek ilgi görmeyen ud ve kanun, yetişen usta çalıcılar sayesinde incesaza katılmışlardır ve günümüzde en çok çalınan sazlar bunlardır.
Kemanın ilkel biçimi olan viollere, ülkemizde sinekeman adı verilmiş ve XX. yy. başlarına kadar çok kullanılmıştır.
